GaGoFiTooŚni

Bardzo chciałbym, żeby to był wpis o tym, że Gandalf daje mu popalić, albo o tym, że Fil zrzucił mi komputer na podłogę, roztrzaskując go w drobny mak. Niestety, wpis jest o tym, że Fil jest chory. Lekarze wczoraj stwierdzili u niego nowotwór kości. Choroba zaatakowała szczękę dolną, uszkadza ją, prowadząc do zaniku kości. Kłopot w tym, że zaatakowała oba łuki, jeden można ewentualnie wyciąć. Kłopot także w tym, że Fil ma rozszczepienie podniebienia. Kłopot i w tym, że ma też chore serce. A do tego wszystkiego, jest już starym kotem.

Strasznie nas to przybiło. Choć paradoksalnie, Fil nie wygląda na kota, który jest ciężko chory. Jest standardowo namolny, upierdliwie domaga się dostępu do łazienki, kuchni i naszych rąk. Chce jednej dokładki za drugą. To jest nasz kot-człowiek. Kochamy każdego z naszych kotów, co do sztuki, co do łapki, co do ślepia, co do kłaczka. Każdy jest jakoś wyjątkowy. Fil też ma swoją unikalność - jest człowiekiem. I niech sobie każdy myśli co chce... Jest i basta.

W każdym razie przed nami dużo trudnych decyzji i... krojenie mięsa wieczorkiem. Fil sobie zażyczył na kolację mięso, więc dostanie. I tak by dostał, ale w tej sytuacji dostanie drobniej pokrojone. A co!

Chodziło nam to po głowie, łaziło, drażniło i odwracało uwagę. Ile się godzin, wieczorów przegadało, ile słów napisało! Aż wreszcie się okazało, że nie tylko nam się Fundacji chce. I stało się, stało! 2 marca 2010 r. był notariusz, zdjęcie i do-nocy-nad-papierami-siedzenie. Wszystko jak trzeba.;) Teraz tylko kciuki zaciskać, ogony zakręcać, żeby sąd bez poprawek zarejestrował.

Nie będziemy czarować, że to był jakiś przymus, że bez wyjścia, że innej-szansy-nie-było. Zawsze są inne wyjścia, ale tej Fundacji chciało nam się straszliwie, bo do robienia dobrych, pożytecznych rzeczy, dobrze jest mieć narzędzie, którego sprawnie się używa. Więc skrzyknęliśmy się drużyną i z ludźmi, którym drogie to, co nam, zrobiliśmy sobie i kotom POD JEDNYM DACHEM.:)

Jak już się doczekamy na wpis do KRS, reszta pójdzie szybciutko. Będzie i adres i konto i wszystkie numerologie państwowe.

Tu jest nasza tymczasowa strona www: www.podjednymdachem.org

A tu wątek Fundacji na miau.pl.

ZAPRASZAMY!

Pewien Tobiasz - koci imigrant z Krakowa
Wyłuszczył Dzidce wiosnę w tych słowach:
Nie tyle wolno, co wręcz wypada
Wspólnie się w słońcu pokładać.
I cały ranek legalnie ją napastował.

- Proszę kota! Proszę kota!
Natarczywy krzyk inspicjenta wyrwał mnie z płytkiej drzemki.
- No proszę kota...
Przez zmrużone oko obserwowałem jak pochyla się nade mną z wściekłym grymasem.
Zastanawiałem się, czy wie, że go obserwuję... Machnąłem z lekka ogonem, żeby pokazać, że już nie śpię.
- Za pięć minut wejście, pięć minut, proszę się szykować!
Wybiegł, zatrzaskując za sobą drzwi.
Mrrrrrr.... z błogością przeciągnąłem się na sofie. Pięć minut!? Pfff... Tyle to ma on na zorganizowanie tego bałaganu i zapewnienie mi godnego wejścia. Niedoczekanie, jeszcze nie wchodziłem punktualnie - jak by to wyglądało, gdybym nagle zaczął pojawiać się zgodnie z rozkładem? Trzeba się szanować!

Końcem pazurka zaczepiłem o płatek suszonej mysiny i chwilę przyglądałem się mu, kiedy tak wisiał mi przed nosem. Nieee... nie mam dziś nastroju. To takie barbarzyńskie! Strzepnąłem z obrzydzeniem mięso z łapy i sięgnąłem do miseczki z gęstą, wiejską śmietaną. Pyyyysznaaaaa.... Tak, śmietana z rana, jak... śmietana! Ha, ha, ha - ale mi wyszło! Śmietana jak śmietana, rozumiecie? Z rana... o 18... Buhahaha... dobre, dooskonałe! Jak ta śmietana wyborne!

Tak się ubawiłem, że nawet nie zauważyłem, kiedy wylądowałem na podłodze... Ech... Czujnie poturlałem się jeszcze w lewo w prawo łapiąc frędzle narzuty - ma wyglądać, że tak miało być. Tylko tego brakuje, żeby ktoś przyłapał mnie na upadku! Znowu łomot do drzwi. Idę, idę. Trzy minuty po czasie. Wystarczy? No, prawie. Trzeba się przygotować. Zerknąłem w stronę klatki, czy jeszcze śpi.
- Wstawanko, pobudeczka, haaaloooo...

Wystarczyło, żeby nerwowo poderwał się i zaszamotał - już, już? Jak zwykle miał nieprzytomne ślepia i zmierzwione kudły.
- Spokojnie, przyliż się troszkę, oprzytomniej. Za chwilę idziemy.

Musiałem go uspokoić, bo potrafił z podekscytowania zrobić sobie krzywdę. Podskakiwał, czepiał się prętów, wydawał takie śmieszne gardłowe dźwięki. Był pocieszny. Tak naprawdę ta klatka nie była do niczego potrzebna. Nie był agresywny, a od kiedy nauczyłem go korzystać z wiaderka, nie paskudził po kątach. Jednak sam wolał tam spać. Kiedy go kupowałem, nie był już młody i handlarz zarzekał się, że jest ułożony, bezproblemowy, miły... Pochodził z hodowli, od pokoleń w niewoli. Nie kupiłbym z odłowu - to nieetyczne i niebezpieczne. Nigdy nie wiadomo, co mu strzeli do łba. Poza tym, prawdę mówiąc - to był początek mojej kariery i tylko na niego było mnie stać. To był koszmar. Tylko ja jeden wiem, co przeszedłem w pierwszym miesiącu. Kiedy już przestał podjadać, paskudzić i niszczyć meble został problem snu. Nie spał. Snuł się po pokoju jak nieszczęście, wzdychał, jęczał, płakał... Nie miałem pojęcia, co mu jest! I wtedy zdarzyło się coś, co niespodziewanie przyniosło odpowiedź. Zobaczył za sceną klatkę z poprzedniego numeru i wparował do niej z entuzjastycznym wrzaskiem. Natychmiast zasnął.

To było coś! Najpierw mocno się poirytowałem, bo straciłem gażę za odwołany występ. Jednak nie byłbym sobą, gdybym nie znalazł sposobu na zrekompensowanie sobie straty. Widząc, jak mocno śpi (a nawet nie drgnął przez następne 24 godziny!) postanowiłem zaryzykować. Bestia in casis - to był mój pierwszy sukces. Nieprzebrane tłumy przychodziły popatrzeć z obrzydzeniem na to nagie ciało zwinięte w kącie klatki. Bestia in casis - tłumy szalały przed wejściem! Wszystko skończyło się po 5 dniach, kiedy się obudził w trakcie spektaklu. Wybuchła histeria, dopiero zdecydowana interwencja ochrony pomogła. To był początek wspaniałej kariery. A nie wszyscy wierzyli, że nam się uda.

- Taaaaak, nie wszyscy...
Mruknąłem to chyba na głos, a szelest w klatce uświadomił mi, że powinniśmy już iść. Kolejny sukces przed nami. Podszedłem do drzwi uchyliłem je troszkę, żeby usłyszeć zgiełk widowni. Cała sala mruczała donośnie. Czekali na nas.
Ruszyliśmy krótkim korytarzem, ja za nim. To też mój pomysł. Zwykle mistrz jest pierwszy, właściwie drugi, po konferansjerze, ale pierwszy z występujących. Jednak ja lubiłem ten moment, kiedy zamiast mnie wychodził on wywołując konsternację widzów. Musieli przecież wiedzieć, że tak jest, ale zawsze byli zaskoczeni. Także i dziś. Wzrokiem wskazałem obsłudze krzesełko i jeden z nich pobiegł na scenę, stawiając je na środku. Czas na mnie. Powoli, delektując się każdym krokiem wychodzę. Wybucha wrzawa. Trwam tak chwilę, ale nie pozwalam na eskalację. Niech zachowają siły na numer.

On już siedzi na krzesełku. Sięgam pod nie i z niewielkiej miseczki (dopiero teraz wszyscy ją zauważają) wyciągam wielką pajdę chleba. Podnoszę ją na pazurku nad głowę. Chwilę wsłuchuję się w koncert parsknięć, prychnięć, miauknięć i innych wyrazów obrzydzenia, po czym obchodzę stołeczek dookoła. On wdycha powietrze niespokojnie swoim niedoskonałym nosem, stara się obracać za mną, ale karcę go lekkim pacnięciem. Widownia szaleje. Nagłym ruchem cofam pazur i pajda leci w dół. Łapie ją niezdarnie i pożera tak łapczywie, że nawet niewiele okruchów spada na deski. Cały czas stoję za nim, ale teraz przechodzę i staję obok. Napawam się szaleństwem widowni, czuję jak paruje im z futer ekscytacja, jak krzyczą, piszczą, miauczą, jak drą posłanka w strzępy!

Bestiae dominus - skanduje publika, a ja czuję jak fala uniesienia dławi mi gardło, jak ściska je, drapie, drażni! Czuję narastające mdłości - kha, kha, kha! Khhha!

- Kocur! Kocur! Kurde, Magda popatrz, znowu zrzucił kłaka na sofę, on to robi złośliwie...

Zeskakuję na podłogę, wstydliwą paskudę zostawiając na siedzisku... Jestem zaspany i głodny. Patrzę na ich nogi kręcące się koło mnie i przypominam sobie swój sen. Hmmm...

- Mrau!
Podbiegam do Magdy i owijam ogon wokół jej kostki. Czas na kolację. Dziś Dzień Kota, należy nam się danie więcej!

13 lutego 2010 r. Cichy Kąt przestał być miejscem przyjaznym kotom. W Stowarzyszeniu zaszły zmiany, z którymi nie możemy się zgodzić. Niestety, nie ma czasu na prowadzenie proceduralnych sporów i zwoływanie kolejnych zebrań. Koty nie mają czasu. Ci z nas, którzy pełnili jeszcze obowiązki formalne w CK, zrezygnowali z nich. Zdecydowaliśmy, że nie możemy dłużej być wolontariuszami CK.

Nowo wybrany zarząd Stowarzyszenia wprost deklaruje, że nie zamierza utrzymywać opieki nad kotami na poziomie, który osiągnęliśmy przez lata wspólnej pracy dla bezdomnych kotów. Nie możemy zgodzić się na odejście od opieki nad kotami w domach tymczasowych, obniżenie wydatków na opiekę weterynaryjną i żywienie kotów kosztem utrzymania dobrego stanu zdrowia podopiecznych, rezygnację z programu sterylizacji kotów wolnożyjących, liberalizację polityki eutanazji.

Z tego powodu obecnie w ramach Stowarzyszenia nie bylibyśmy w stanie zapewnić wysokiego standardu opieki nad kotami, które pozostają pod naszą opieką.

Uważamy, że w Stowarzyszeniu Przyjaciół Bezpańskich Zwierząt "Cichy Kąt" zaszły zmiany nie do przyjęcia dla osób, które przez lata pracowały na to, by "Cichy Kąt" był miejscem przyjaznym dla kotów. Niestety, nasze racje przeszły bez echa. Dlatego też postanowiliśmy zrezygnować z członkostwa w Stowarzyszeniu oraz dalszej współpracy z nim. Naturalną konsekwencją naszego postanowienia jest przejęcie odpowiedzialności finansowej i prawnej za koty w naszych domach tymczasowych i w kociarni.

Naszym najważniejszym obowiązkiem jest w tym momencie zapewnienie najlepszych możliwych warunków naszym podopiecznym. Wiąże się to z koniecznością przeniesienia kotów przebywających na terenie kociarni do domów tymczasowych oraz z zapewnieniem możliwości pozostania w domach tymczasowych kotom, które do tej pory tam przebywają.

Chcemy podziękować wszystkim, którzy przez te wszystkie lata wspierali naszych podopiecznych. Dzięki Wam przez długi czas skutecznie i na najwyższym poziomie mogliśmy walczyć z bezdomnością kotów oraz zapewnić najlepsze warunki tym, które trafiły pod naszą opiekę. W imieniu ponad siedmiuset naszych podopiecznych, którzy do tej pory znaleźli domy, dziękujemy Wam za lata wsparcia, nieustającego zainteresowania i życzliwości.

Mamy nadzieję, że przez te wszystkie lata zapracowaliśmy na Wasze zaufanie, które teraz tak bardzo jest nam potrzebne.

W najbliższych dniach zajmiemy się formalną organizacją naszej działalności w tej nowej, zaskakującej sytuacji.

Adria - Adrianna Baranowska
Barbara Horz - Barbara Horzowska
Ryśka - Magdalena Nykiel
Jose Arcadio Buendia - Jarosław Nykiel
Myszka.xww - Joanna Komenda
Majkowiec - Iwona Grosicka
Starchurka - Anna Stachura
Luelka - Izabela Zamorska-Wasielak
Almacita - Aleksandra Bober
Aassiiaa - Joanna Musiał
Grrr... - Agata Majchrzak

-----------------------------------

Zniknął  Cichy Kąt, z którym przez lata czuliśmy się związani. Cichy Kąt, w  którym udało nam się wypracować wysoki standard opieki nad kotami, w którym koty mogły czuć się bezpieczne. Cichy Kąt, w którym staraliśmy się zapewnić każdemu kotu choć namiastkę domu. Zniknął Cichy Kąt, który pokochałam w 2002 roku, malutki azyl, którego wolontariuszom naprawdę zależało na zwierzętach.

Nie opuścimy kotów, którym zapewniliśmy tymczasową opiekę w naszym domu, a które były podopiecznymi Cichego Kąta. Zdecydowaliśmy się na ich adopcję, by nie skazywać ich na niepewny los. W najbliższym czasie, wraz z grupą Przyjaciół, byłych wolontariuszy Cichego Kąta, założymy nową organizację, by móc dalej działać na rzecz zwierząt.

Magda i Jarek

Tutaj ta fotka, Ciociu Salice :)

Po pierwsze, Jagoda wytrwale ćwiczy wymawianie "guu" i "gaa", myślę, że już niedługo zawoła GAAndalfa po imieniu ;)

Po drugie, zdałam sobie sprawę, że mali ludzie potrafią uśmiechać się i śmiać, zanim nauczą się trzymać jakikolwiek przemiot w ręce.  Czy to nie jest niesamowite?

Po trzecie, ubrałam Jagodę po raz pierwszy w sukienkę. Wyglądała bardzo dziewczynkowo. Zdążyłam nawet zrobić jej zdjęcie, zanim sukienka uległa eeee... no, ten, zabrudzeniu.

Ps. nieco przesadziłam z tytułem wpisu, bo tacy młodzi to my jednak nie jesteśmy ;) ale "z obserwacji świeżego rodzica" brzmiało by dziwnie, nawet jak na Gagofitoośnych :D

Z serii dialogi o poranku:

- jaki masz Filemonku nastrój?

- nie pytaj go. On ma tylko jeden nastrój: łakomy.

(M) - a może by tak Gogę zameldować w pokoju Jagody, martwię się tylko co z kuwetą...

(J) - jedna mała kuweta chyba nie zaszkodzi?

(M) - a wyobrażasz sobie, co będzie, kiedy Jagoda zacznie raczkować? będzie wsadzać głowę do kuwety.

(J) - wiem, co trzeba zrobić. Do kuwety musi prowadzić tunel. Tekturowy.

(M) - myślisz, że Goga ma na drugie imię Szarik?

(J) - [pęka ze śmiechu]

(M) - i pewnego dnia Jagoda powie do mnie tubalnym głosem: MAAAMOO, widzę światło na końcu tunelu.

(J) - to może podwiesimy kuwetę, gdzieś wysoko.

(kurtyna)

Magda mnie zabije za profanację Jej Wysokości, ale co mi tam;)

Osobiście uważam, że ma więcej wdzięku w tej roli niż słynny dramatyczny chomik:P