GaGoFiTooŚni

W posiadanie tego utworzyszcza nie wiem, jak wszedłem. Zapewne został odnaleziony w majątku hrabiego Koniuszki wraz ze starą fotografią. Jest kiepskiej jakości, można tylko domyślać się, że to ulubieńcy hrabiego: Gangalfino i Filetto w jakiejś igraszce... Oto tekst, korci mnie, żeby dograć do tego jakikolwiek dźwięk... :P Osobiście sądzę, że to jakaś część szerszego zamysłu.

Scena jedyna

Fil (wdreptuje lekko przestraszony, rozgląda się)

ach...

(siada w kąciku myje się)

Chór kocic

Co Cię boli ko-cu-rze
Powiedzże
Co Cię dręczy ko-ci-no
Powiedz co
Co Cię boli ko-te-ku
Powiedz mu
Co Cię męczy ko-ci-to
Powiedz no

Fil

Ach, jak mordka dziś mnie boli
Gandalf znów mi przyfandzolił
Gandalf znów mi przyfandzolił

Gandalf (zza sceny)

Osz-czer-co! Oszuście!
Wstydź się!
Los twój marny!

Kłam-co czar-ny!

Fil (rozgląda się nerwowo)

Chór kocic

Czy Cię boli ko-cu-rze
Powiedzże
Czy Cię dręczy ko-ci-no
Powiedz co
Czy Cię boli ko-te-ku
Powiedz mu
Czy Cię męczy ko-ci-to
Powiedz no

Fil (wychodząc)

Oto mam koncept nowy
Pogandalfowy ból fantomowy
Nie ma pacnięcia lecz ból doskwiera
Gandalf ochrzany, ja głaski zbieram!

Gandalf (przebiegając przez scenę za nim)

Na tasiemca, na me glisty
Zadam Ci ból rzeczywisty!

Chór kocic (3x coraz ciszej, aż do opadnięcia kurtyny, a potem jeszcze raz, cicho, z oddali)

Oj zaboli ko-cu-ra
Fileta
Oj podręczy go ła-pa
Gandalfa

.

Że koty bajkowe-czarodziejskie-magiczne są to wiadomo. Żadna nowość. Każdy kociarz chyba to przyzna i przytoczy z setkę przykładów. Albo dwie setki. Czasem jednak, poza słowem honoru kociarza i opowieścią udaje się zdobyć dowód w postaci obrazu. Koty nie lubią za bardzo dawać takich dowodów, bo to je troszkę upokarza - udowadniać coś, co jest oczywiste. Koń, pardon, kot jaki jest, każdy widzi.;) O, na ten przykład, kot Spoksik.;)

Spoksiu zrobił nam niesamowity prezent kolonizując hamaczek, który zaważył kiedys na wyborze drapaka, by potem spotkać się kocią pogardą. A tu proszę - Spoksio po tylu miesiącach odkrył go wreszcie dla siebie.

Czasem jak się człowiek złoży na drzemkę celem odpoczynku, warto pod głowę wziąć... aparat.;) Można wtedy zrobić kilka ujęć całkiem sympatycznych kocich mordek na wysokościach, z zainteresowaniem obserwujących co też człek ów robi u podnóża szafy... Ano fotki, robi fotki...:P

Jego Wysokość Henryk Vegas I

Jej Wysokość Królewna Dzidzia von Mamell

Jego Wysokość Królewicz Spox von Mamel z paziem Tobiaszem

Teraz już nie są tacy chętni do wdrapywania się na wysokości, bo wznieśli się na wyżyny żarłoczności pochłaniając wraz z Bączusią i Irkiem chyba z kilogram drobiu! Idę masować brzuszki:P

Mój najukochańszy z kotów, Filemon obchodzi dzisiaj 6 rocznicę znalezienia! O mały włos przegapiłabym, że to TEN dzień!
Filemon jest dla mnie kotem szczególnym, najmądrzejszym z kotów, jakie znam, kocim przyjacielem. Mam wrażenie, że nie tyle go znalazłam, co odnalazłam - ten kot był mi przeznaczony :)

Znalazłam go na cmentarzu, bliskiego śmierci głodowej. Siedział w tłumie przechodzących przez cmentarz ludzkich nóg, miaucząc bezgłośnie o pomoc. Brudny, bardzo chory, skóra i kości. Niosłam go razem z wieńcami, próbując przekonać rodzinę, że "chociaż go uśpię", ale nie zostawię samego. Nie uśpiłam. Leczenie Filemona trwało prawie rok - miał rozszczep podniebienia, zapalenie płuc, grzybicę...
Po półrocznym pobycie u mnie Filemon znalazł dom u Jarka. Nie wiedzieliśmy wtedy, że to kot, który nas połączy - nie wiedzieliśmy, że wkrótce zamieszkamy razem i Filemon zostanie naszym wspólnym kotem :)

Filemonku, nasz cudny, czarny rozrabiako, upierdliwy demonku, wyjcu łazienkowy - wszystkiego najlepszego! :))

Koncepcja przestrzeni Kota Filemona:

1. Przestrzeń w kocim brzuchu powinna być wypełniona właściwą karmą.
2. Próżnia w kocim żołądku powstaje bardzo szybko i jest zależna od czasu, który upłynął od ostatniego posiłku.
3. Jeden kot może zajmować jednocześnie tylko jedno miejsce w przestrzeni.
4. Opuszczone przez kota wygodne miejsce może zająć inny kot.
5. Przestrzeń drapaka nie jest podzielna w nieskończoność, składa się z ograniczonej liczby dających się wyodrębnić części i w związku z tym może zostać wypełniona jedynie ograniczoną ilością kotów.
6. Czarne dziury powstają w miejscach takich jak przestrzeń pod szafkami.
7. Na pochłonięcie przez czarne dziury najbardziej narażone są ciała takie jak: futrzane myszy, kulki papieru, długopisy, kocie kłaki i ważne dokumenty.

Na zdjęciu:

Filemon spuszony widokiem za oknem.

Na śniadanie miała być pasta z jajek. Akurat kroiłam pomidory, więc postanowiłam wykorzystać to, że Jarek pojawił się w kuchni. Mówię więc do mojego małżonka:

- dodaj majonezu i ugniataj

A on na to:

- mam też mruczeć, czy wystarczy, że będę ugniatał?

Apokalipsa! :)

Odnalazłem na dysku nagranie wołania Kiwi Bączusi, bardzo charakterystyczne i bardzo rozpaczliwe. Tak właśnie wołała, kiedy ją usłyszeliśmy. Potem jeszcze jakiś czas w domu, kiedy poczuła się samotna, wołała w taki właśnie sposób i stąd mieliśmy szansę jej wołanie nagrać. Jest niesamowite. Filemonek ruszył natychmiast na ratunek, kiedy tylko odtworzyliśmy plik...

UWAGA! Niektóre tony są dość drażniące, nie należy odtwarzać tego na pełnej głośności, zwłaszcza na słuchawkach. KOTY mogą reagować niepokojem lub irytacją...

Jest taka scena we wspaniałym filmie "Fisher King", w której Jeff Bridges grający Jacka Lucasa mówi do Perryego granego przez Robina Williamsa:

-[...] Nie cierpię słowa towarzysz - cuchnie insynuacją.

A wszystko w uroczym otoczeniu nocnego Central Parku, w którym Jack leży obok naguteńkiego Perryego snując dywagacje o medialnych doniesieniach nt. ewentualnego odnalezienia ich zwłok w tej konfiguracji.;) Scena genialna, niemal jak każda w tym filmie.

I cóż z tego? Hmmmm... Była taka scena w miłych godzinach przedpołudniowych, w której ja, grający siebie, mówię do Magdy, granej przez Magdę:

-[...] Nie cierpię słowa miłośnik - cuchnie insynuacją.

A wszystko w uroczym otoczeniu sobotniego południa w naszym domu, kiedy siedząc obok Magdy, przysłuchiwałem się jej rozmowie z panem, oczekującym przejęcia przez kogoś odpowiedzialności za jego kota, który zachowywał się agresywnie. Pan był pełen obaw, co akurat jest zrozumiałe, ale także oczekiwania, że ktoś kota weźmie i znajdzie mu dom. Tak jakby znalezienie nowego domu miało rozwiązać problem leżący u podstaw sytuacji. Mniejsza o to, ludzie mają prawo czuć się zagubieni i zdezorientowani, kiedy ich kot zaczyna być agresywny. Ale mają też obowiązki - wobec istoty, za którą wzięli odpowiedzialność.

W każdym razie, w takich rozmowach, wcześniej czy później padają słowa:

- Ja też jestem miłośnikiem kotów, ale [...]

I tu następuje różnego rodzaju informacja, która ma uświadomić miłośniczce kotów, którą gra w umyśle rozmówcy Magda, jak wiele jest poważnych okoliczności, które miłośnikowi kotów uniemożliwiają realizację swojego zamiłowania. I wyłania się obraz stereotypowego miłośnika zwierząt (kotów), który wg takich rozmówców jest:

- albo bardzo młody, albo stary (czyli jest jeszcze dziecinny, albo już dziecinniał)
- ma mnóstwo czasu (skoro go marnuje)
- nie ma zobowiązań (skoro może bez przeszkód zajmować się czymś tak mało istotnym jak kotki)
- nie ma pojęcia o życiu (skoro trzeba mu uświadamiać, że ktoś, kto ma pracę i rodzinę nie może poświęcać kotu czasu więcej niż chce)
- ma do dyspozycji nieograniczone fundusze (skoro wydaje na takie pierdoły jak kotki)
- lub ma wszystko za darmo (skoro uprawia takie fanaberie, jak badania i terapie zachowań)
- może mieć dowolną liczbę kotów (skoro tak je lubi, to jaki problem z jednym kotem więcej)
- ma do dyspozycji cały pałac (bo przecież trzeba mieć 2000 metrów mieszkania, żeby odizolować jednego kota)

Intryguje mnie dualizm definicyjny, który pojawia się w takich sytuacjach. Co ważne, występuje u jednej i tej samej osoby, choć dotyczy dwóch osób. I tak: w odniesieniu do tego, kto dzwoni i oczekuje, jego własne określenie miłośnik kotów to:

miłośnik kotów /w odniesieniu do dzwoniącego/ - osoba, która kotki lubi, nawet ma, ale przecież jest poważna i ma ograniczenia, zobowiązania i właściwą hierarchię spraw, przez co może być zmuszona kotka uśpić, jeśli rozmówca nie przejmie odpowiedzialności. Oczywiście, będzie wtedy bardzo smutna.

Za to w odniesieniu do tego, od kogo się oczekuje, dzwoniący, mimo twierdzenia, że "też" jest miłośnikiem kotów, najwyraźniej stosuje nieco inną definicję, zgodną z powyższym opisem i poniższym streszczeniem:

miłośnik kotów /w odniesieniu do odbiorcy/ - osoba, która kocha kotki, ma ich ile chce, nie ma zobowiązań, ograniczeń lokalowych i finansowych, za to ma obowiązek zająć się sprawą, by uchronić kotka przed nieuniknioną konsekwencją poczucia odpowiedzialności dzwoniącego.

I właśnie dlatego nie cierpię słowa miłośnik, cuchnie insynuacją.

Ps.

Na zdjęciu Ireneusz i Bączusia, którzy szukają nie miłośników, a odpowiedzialnych opiekunów...

Udało nam się zmontować coś w miarę składnego z Irka aportów. Niestety, nie mamy kamery, nagrywamy aparatem i stąd jakość jest średnia... do tego doszła jeszcze kompresja. Jakość techniczna jakością, ale na pewno widać Irka, który aportuje. Z konieczności poprzycinaliśmy poszczególne nagrania. Jednak trzeba przyznać, że Irek aportuje z ogromnym zapałem - potrafi wykonać takich manewrów po kilkanaście w serii, nierzadko jest tak, że po prostu ktoś się męczy: albo Irek, albo Pancia...;) Panie i Panowie: Irek.:)

Ps.

Gdyby udało nam się wrzucić na youtube plik z nieco lepszą jakością - podmienimy...

A Gagofitoośni krzyknęli: hurra kici kici!

Autorka jednego z naszych ulubionych kocich blogów, Efka, wyróżniła naszego bloga! :)

Jest nam niezwykle miło, kocio i mruczaśnie.

Blog Efki czytamy, bo ma niepowtarzalny, ciepły klimat, a poza tym jesteśmy fanami Efkowej twórczości artystycznej.

Ps. Gagofitoosni obmyślili sobie, że kiedyś będą spać na takich, kracisto-słodkich poduchach