GaGoFiTooŚni

Z serii dialogi o poranku:

- jaki masz Filemonku nastrój?

- nie pytaj go. On ma tylko jeden nastrój: łakomy.

(M) - a może by tak Gogę zameldować w pokoju Jagody, martwię się tylko co z kuwetą...

(J) - jedna mała kuweta chyba nie zaszkodzi?

(M) - a wyobrażasz sobie, co będzie, kiedy Jagoda zacznie raczkować? będzie wsadzać głowę do kuwety.

(J) - wiem, co trzeba zrobić. Do kuwety musi prowadzić tunel. Tekturowy.

(M) - myślisz, że Goga ma na drugie imię Szarik?

(J) - [pęka ze śmiechu]

(M) - i pewnego dnia Jagoda powie do mnie tubalnym głosem: MAAAMOO, widzę światło na końcu tunelu.

(J) - to może podwiesimy kuwetę, gdzieś wysoko.

(kurtyna)

Magda mnie zabije za profanację Jej Wysokości, ale co mi tam;)

Osobiście uważam, że ma więcej wdzięku w tej roli niż słynny dramatyczny chomik:P

Grzybów nie, bo w brzuszek zabolą
Kapustek, bo w środku swawolą
Pierogów, bo powyższe plus ser
I żurku też, bo czosnek nie fair.

Groch jest be, bo brzuszek nadmucha
Sernik, bo aż bólem brzuch bucha
Ciastka precz! I orzechy! I mak!
A co bardziej precz, to lepszy ma smak...

Będzie barszcz i biały opłatek!
Lecz pozory niech Was nie zwiodą
Nie żal dań, frykasów, sałatek
Święta będą bogate - Jagodą!

Pan Filet był chory i puszczał pawiki
I puścił już z dziesięć, na stół, na kocyki
I przyszedł pan pancio i pańcię obudził
I Filet się tulił do zaspanych ludzi

I dalej był chory więc poszedł do weta
I dostał lekarstwa - tył skłuli Flileta
I jeszcze był wenflon w Filetowej łapie
Fil warczał, bo zły był, że tak wolno kapie

A jeszcze się kłakol w gardzieli przyplątał
Fil dostał maltpastę, pan pawia posprzątał
I wreszcie pewnego poranka zimnego
Fil raczył zjeść grzecznie garsteczkę suchego.

Zakwiczał pancio, pańcia zakwiliła
Oto się choroba Fileta skończyła.
Teraz mały łobuz dokładki wymusza
A pańciowie sypią - niechaj koszka wkusza;)

Nie od początku podejrzewaliśmy, że Iruś to sprawka Tobiaszka. Ale przyszedł dzień, od którego Iruś zaczął coraz mniej przypominać kluseczkę, a coraz bardziej kocurka. I tego dnia w głowach zaświtała nam TA myśl. Szybko jednak uznaliśmy, że to by było za wiele. Nasz Tobiaszek potrafi dużo, ale żeby ucieleśnić nasze imaginacje, o których pisaliśmy tutaj: Wszystkie imiona Bestii to by była dopiero sztuka! I to precyzyjnie w naszej piwnicy ucieleśnić! Tobiaszek, trzeba przyznać zachowuje duży spokój i świetne udaje, że o niczym nie wie. A przecież musi wiedzieć, że jego SPRAWKA jest w zamkniętym pokoju obok....;)

Patrząc na Irka każdego dnia, widzę Tobiaszka - takim mógłby być kociątkiem, gdyby nie parszywe dzieciństwo. I wyobrażam sobie jak pięknie wyrośnie Irek bez balastu głodu, chorób i trucizn parkingowych kałuży. Charakter ma wspaniały - jest czuły, kocha inne koty, etuzjastycznie reaguje na ich obecność, a przy tym jest bardzo inteligentny. Cały Tobiasz, od którego w tym zakresie różni go to, że ufa ludziom i lubi ich towarzystwo, także w zabawie. Tobiaszek jest bardziej wycofany - to dziedzictwo podwórka. Jeśli chodzi o wygląd, to różnic jest jeszcze mniej, widać tylko, że Irek będzie solidniejszy. Poza tym: budowa ciała, długie łapy, oczy, mordka, sposób chodzenia i biegania - wszystko jak u Tobiasza. I to zamiłowanie do polowań i drapaka!

Smutno mi, kiedy pomyślę, że łączy ich jeszcze jedno: o małego Tobiaszka nikt nie pytał, tak jak nikt nie pyta o małego Irusia. A to naprawdę wspaniały kotek...

Ps.

U góry Irek, nieco niżej Tobiasz.

Piosenkę sobie dziś od rana nucę:
Kiwi ma dom, hej, Kiwi ma dom
I nawet w pracy do klienta rzucę:
Kiwi ma dom, hej, Kiwi ma dom

Na klawiaturze bankomatu stukam:
Kiwi ma dom, hej, Kiwi ma dom
W słuchawkę szepczę, gdy usłyszę - słucham:
Kiwi ma dom, hej, Kiwi ma dom

Może przesadzam, gdy stepuję w takt:
Kiwi ma dom, hej, Kiwi ma dom
Lecz cóż poradzę, skoro to jest fakt:
Kiwi ma dom, hej, Kiwi ma dom!

:D

Ps.

Kiwi pojechała wczoraj wieczorem do przesympatycznych ludzi z Krakowa, którzy ujęli nas nie tylko podejściem do adopcji i Kiwi, ale i tym, że w procesie adopcji mieli na uwadze także dobro kotki, która już z nimi mieszka. Bardzo, bardzo miła adopcja:)

Nasza córeczka, Jagoda, urodziła się 16.11.2009. o godzinie 15.50 :)

Człowiek niby czyta o tym, że Dziecko zmienia w życiu wszystko, niby wie, czego się spodziewać, a tak naprawdę - nie wie nic, dopóki jego Dziecko nie pojawi się po drugiej stronie brzucha. Jesteśmy w Jagódce zakochani, po uszy. A ona każdego dnia się zmienia: na zdjęciach Jagoda w dniu swoich urodzin i wczoraj, czyli... 5 dni później :)

W posiadanie tego utworzyszcza nie wiem, jak wszedłem. Zapewne został odnaleziony w majątku hrabiego Koniuszki wraz ze starą fotografią. Jest kiepskiej jakości, można tylko domyślać się, że to ulubieńcy hrabiego: Gangalfino i Filetto w jakiejś igraszce... Oto tekst, korci mnie, żeby dograć do tego jakikolwiek dźwięk... :P Osobiście sądzę, że to jakaś część szerszego zamysłu.

Scena jedyna

Fil (wdreptuje lekko przestraszony, rozgląda się)

ach...

(siada w kąciku myje się)

Chór kocic

Co Cię boli ko-cu-rze
Powiedzże
Co Cię dręczy ko-ci-no
Powiedz co
Co Cię boli ko-te-ku
Powiedz mu
Co Cię męczy ko-ci-to
Powiedz no

Fil

Ach, jak mordka dziś mnie boli
Gandalf znów mi przyfandzolił
Gandalf znów mi przyfandzolił

Gandalf (zza sceny)

Osz-czer-co! Oszuście!
Wstydź się!
Los twój marny!

Kłam-co czar-ny!

Fil (rozgląda się nerwowo)

Chór kocic

Czy Cię boli ko-cu-rze
Powiedzże
Czy Cię dręczy ko-ci-no
Powiedz co
Czy Cię boli ko-te-ku
Powiedz mu
Czy Cię męczy ko-ci-to
Powiedz no

Fil (wychodząc)

Oto mam koncept nowy
Pogandalfowy ból fantomowy
Nie ma pacnięcia lecz ból doskwiera
Gandalf ochrzany, ja głaski zbieram!

Gandalf (przebiegając przez scenę za nim)

Na tasiemca, na me glisty
Zadam Ci ból rzeczywisty!

Chór kocic (3x coraz ciszej, aż do opadnięcia kurtyny, a potem jeszcze raz, cicho, z oddali)

Oj zaboli ko-cu-ra
Fileta
Oj podręczy go ła-pa
Gandalfa

.

Że koty bajkowe-czarodziejskie-magiczne są to wiadomo. Żadna nowość. Każdy kociarz chyba to przyzna i przytoczy z setkę przykładów. Albo dwie setki. Czasem jednak, poza słowem honoru kociarza i opowieścią udaje się zdobyć dowód w postaci obrazu. Koty nie lubią za bardzo dawać takich dowodów, bo to je troszkę upokarza - udowadniać coś, co jest oczywiste. Koń, pardon, kot jaki jest, każdy widzi.;) O, na ten przykład, kot Spoksik.;)

Spoksiu zrobił nam niesamowity prezent kolonizując hamaczek, który zaważył kiedys na wyborze drapaka, by potem spotkać się kocią pogardą. A tu proszę - Spoksio po tylu miesiącach odkrył go wreszcie dla siebie.